Maar ik rook niet!

Voor mensen die me in het echt kennen, schreeuwt het volgende plaatje mijn naam.

De rest zal me maar gewoon beter moeten leren kennen voor het antwoord, ik zeg niks!

Bramen plukken: lachen!

Bijna iedere dag deze zomer fietste ik er weer langs: de enorme bramenstruiken naast de brug over het Amsterdams Rijnkanaal. Iedere dag weer de zwart/rood ratio inschattend afvragen of er al lekkere bramen te plukken waren.

Tot ik er een keer weer eens langsfietste met mijn bramen-minnende broertje. Geen tak te hoog, geen doorn te scherp en brandnetel te pijnlijk. Hij moest en zou iedere rijpe braam hebben die hij kon vinden. Ik hoefde ze alleen maar aan te wijzen en een bescheiden vindersloon te vragen en ik kreeg er al zat.

Het leek me ook wel leuk voor een foto met een paar van de grootste bramen die we gevonden hadden. Het leek Pepijn echter wel leuk als ik voor de verandering ook eens zou lachen op een foto. Nu zijn er maar weinig mensen wiens humor op mij zo aanstekelijk werken als dat van m'n kleinste broertje, en het koste hem maar een paar rare gezichten of hij kreeg die zeldzame en stomme lach van mij vastgelegd voor het vermaak van anderen.

Maar wraak was zoet, of eigenlijk juist niet: Het had deze zomer te weinig geregend waardoor de bramen met alle zon wel gerijpt waren, maar maar tegelijkertijd een erg bittere nasmaak achterlieten. Pepijn had er zoveel op dat hij er nog de hele dag last van had en de rest van de zomer bijna geen enkel exemplaar meer van z'n lievelingsvrucht genuttigd heeft.

Zijn je nagels geknipt?

Handig dat praktische noodzaak leiden tot een hoge persoonlijke hygiëne: Ik douche meer dan 15 keer per week, knip 2 keer per week m'n nagels en elke 2/3 weken gaat er een tondeuse over m'n hoofd.

Douchen 's ochtends om wakker te worden, na elke training en soms zelfs om gewoon even m'n gedachten te verzetten.

Weinig mensen die mijn gebrek aan kapsel kunnen waarderen, maar ik loop liever 's winters met een muts, dan de hele dag met een pot gel. En niemand die er aan kan trekken.

En korte nagels zijn niet alleen zodat je anderen niet krabt (paar leuke lidtekens op m'n neus daardoor), maar vooral zodat als iemand ineens z'n mouw lostrekt van z'n judopak je nagels niet blijven hangen in de ruwe stof.

Alleen nog dagelijks scheren... dat wil nog niet zo lukken...

Stranddagje

Heleen

Na anderhalve maand chatten, kwam je gezellig met me mee
Treinreis, manicure, strandstoel delen en kopje onder in de zee
Tuinrok en roze blouse: het was een super stranddag voor ons twee

Knuffelen en stoeien in de zon op het droge of in de zee erg koud,
Niet echt reanimatie want met de tong erbij is dat gewoon fout.
We klikten steeds beter, maar zoenen bleef wel de hele dag erg zout.

Beste stranddagje ooit!

Bloedlip Bas

Jiu-Jitsu is al een harde sport, maar bij EUJJS gaat daar nog een schepje bovenop. Dat maakt het erg zwaar voor vrouwen, en oudere mannen om er volop in te gaan. Natuurlijk wordt er altijd rekening mee gehouden dat ze nu eenmaal minder kunnen, maar ze zullen altijd gepusht worden net voorbij wat ze kunnen. En dat is zwaar en gaat hoe dan ook met blessures gepaard.

Daarom is deze man zo bijzonder.

Als je zo dichtbij de 60 komt, is het vanzelfsprekend dat je niet meer zo hard mee kan doen als iemand van 25. Echter hij gaat nog altijd zo ver als hij maar kan, is regelmatig geblesseerd en komt er iedere keer weer gewoon bovenop. Gebroken tenen, gekneusde schouders en zelfs een bloedlip af en toe, het houd hem niet tegen (zijn meeste blessures worden overigens gewoon door z'n vaste trainingsmaatje Adri veroorzaakt).

En dat is maar goed ook, door zijn ervaring is hij niet alleen een kei in het technische grondwerk, maar hij is ook heel goed om anderen hun fouten in hun techniek in te laten zien door gewoon lastig tegen te werken. En dat is hoe je het beste en meest realistisch je technieken leert.

We hopen allemaal dat je het nog lang volhoudt, er is nog veel dat wij jonkies van je kunnen leren.

Je leven bij het vuilnis zetten

Vandaag was de laatste 'leeghaal' dag bij m'n grootouders. Alles wat nu zo'n beetje nog niet weg was, werd weggegeven of weggegooid. Nu is het geval dat m'n oma absoluut niets kan weggooien, in tegenstelling tot m'n opa die er heel pragmatisch in is en er niet de minste moeite mee heeft.

We hadden het zo geregeld dat m'n moeder m'n oma zou gaan afleiden, terwijl ik m'n opa zou helpen met buiten haar zicht alle troep in vuilniszakken te proppen.

Ik zag om eerlijk te zijn best wel op tegen vandaag. Absoluut geen behoefte om tussen m'n opa en oma te komen die vaak als kat en hond elkaar het leven zuur maken, zeker in dit soort kwesties.

M'n moeder was echter goed bezig in het weghouden van m'n oma, en ik heb me echt rot gelachen over opmerkingen als "Wie heeft er nou in godsnaam 1000 knijpers/15 flessen Glorix/47 afwasborstels nodig?!" en de vele grappige anecdotes over 'vroegah'.

Maar één ding vond ik wel heel treurig. Het waren niet alleen maar door de jaren verzamelde, overbodige prullaria en troep die weg ging. Het waren ook dierbare dingen, waar gewoon te weinig ruimte voor was in hun nieuwe woning. Of dingen ooit aangeschaft, nooit gebruikt en nu zo goed als nieuw weggegooid, vaak nog in verpakking en wel.

Terwijl je je leven daar bij het vuilnis staat te zetten, wordt je keihard geconfronteerd met vooral de dingen die je nagelaten hebt te doen en je nu nooit meer de kans voor zult krijgen. Samen met nostalgische herinneringen over wat 'was' en niet meer 'is'.

Het zet je wel aan het denken over op zo'n manier oud worden dat er aan het einde gewoon niks meer weg te gooien is. Misschien dat dat vervelende gevoel dan ook weg blijft.

Have to put another 'X' on my T-shirt!

Als Zagar niet mensen in de zeik loopt te nemen (met name JW is een geliefd slachtoffer) of oude anekdotes voor de honderste keer verteld (en ze blijven leuk!), dan is hij óf aan het klieren, óf hard aan het trainen terwijl hij dingen schreeuwt als "Ben je al begonnen? Ik voel niks!", "Ik vraag maar 5% inzet, dat is alles!" of "Ik bel straks Albert even, jij wilde examen doen?!".

Altijd lachen, gieren en brullen met hem. Al helemaal als iedereen doorheeft dat hij een streek gaat uithalen, iedereen, behalve het slachtoffer. Shampoo, onderbroeken, fietsen en met name handoeken zijn niet veilig bij hem.

En als hij weer eens heeft laten zien sterker en harder te zijn dan iedereen roept hij vaak "Have to put another X on my T-shirt" in navolging van een of andere bodybuilder die niet meer in z'n T-shirt past.

Dus Serdal en ik hebben hem een XXXL judojas gegeven, omdat hij altijd zo loopt te zeuren dat z'n huidige pakken altijd maar zo krimpen en te klein worden.

Blauwe band!!!

Vandaag hebben Serdal en ik onze blauwe band gehaald!

Het was een loodzwaar examen van bijna anderhalf uur. Albert laat eigenlijk niemand examen doen als hij niet al weet dat die persoon het kan halen, dus het technisch gedeelte was redelijk snel afgerond en hij heeft de rest van de overvloedige tijd gebruikt om ons kapot te krijgen in de vrije aanval.

Tegen enkele aanvallers aan een stuk door, tegen drie aanvallers tegelijkertijd, tegen een aanvaller met een stok (daar kon Henk zich mee uitleven): we waren bont en blauw, doodvermoeid, maar ontzettend blij.

Serdal en ik hebben er samen en ook met een hoop extra trainen van Zagar er keihard voor gewerkt en, vind ik persoonlijk, wel een knappe prestatie neergezet door in een half jaar blauw te halen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel bijna een paar traantjes moest wegpinken toen Albert me m'n nieuwe blauwe band omdeed.

Op naar bruin!

Nostalgallisch

Vandaag moest ik bij m'n opa en oma langs met m'n vader en Pepijn. Zij gaan verhuizen naar een ouderenflat en wij moesten wat grote dingen als een vrieskist en nog wat spul de trap af en naar buiten sjouwen.

Hun huis is op een kwartiertje afstand met de auto en we hebben altijd een nauwe band gehad. Het is dan nu ook een heel apart gevoel om door hun verlaten huis te lopen. Een hoop van de spullen staan er nog gewoon, maar de sfeer is compleet verdwenen. Ik kan me altijd herinneren van vroeger dat ik altijd zeer sterk gevoel van een soort 'respect' voelde als ik bij hun langsging.

Nu heb ik het gevoel alsof ik nieuwsgierig door het huis loop van complete vreemden, een heel apart 'respectloos' gevoel.

Maar genoeg herinneringen op te halen in dit huis. Het leren meubilair waar we altijd alleen op mochten zitten als we netjes zaten, de treinenkamer met een grote tafel met modeltreintjes en een enorme wirwar aan bedrading eronder, en dan dit inklapbare bed. Als je goed kijkt kun je een hele oude foto zien staan van mij en fabian op de rand van de zandbak vroeger thuis.

Als m'n broertjes en ik vroeger bij m'n opa en oma logeerden, sliepen we altijd in dit bed. Strak ingestopt in een dik wollen deken en een katoenen laken tegen het kriebelen, langzaam in slaap vallend op het gezoem van de vrieskist ernaast.

Mijn opa zou het 'nostalgallisch' noemen.

Je vraagt je soms echt af

Zijn er meer mensen die dat hebben? Dat je soms dingen tegenkomt, waarbij je echt gek wordt van hoe mensen dat nou om godsnaam kwijt kunnen zijn geraakt. Als ik op straat fiets en ik zie een klein schoentje op straat liggen, kan ik me inbeelden hoe het kindje achterop z'n schoen is kwijtgeraakt. Ook sjaals, en heel misschien jassen kan ik ook nog wel indenken. Mensen zijn nu eenmaal vergeetachtig.

En op zich is het helemaal geen bijzondere prestatie om een handschoen kwijt te raken, zelfs niet op een sportschool. Maar midden in de zomer?!

De tijd aan elkaar knopen

Wat doe je als je je verveelt, je een enkele tientallen meters touw hebt, en je baas voor de zoveelste keer heeft lopen klagen dat het peuterglijbaantje zo onveilig is? Je dood de tijd met een nieuwe hobby: Macramé

Ik voelde me net een soort spin, maar dan wel eentje die flink onder invloed was van verdovende middelen. Het hielp overigens niet dat m'n collega nog enthousiaster te keer ging dan ik, maar nog niet eens een 'paalsteek' en een 'platte knoop' uit elkaar kon houden. Ik weet eerlijk gezegd niet of we het speeltuig nu wel daadwerkelijk veiliger gemaakt hebben. Ik kan er serieus niet naar kijken zonder in m'n gedachten allemaal peutertjes zichzelf op te zien hangen, spartelend als een vlieg in een spinneweb.

Ik was dan ook verbaasd toen m'n baas me complimenteerde zo nuttig bezig te zijn geweest. Kennelijk zolang kinderen maar hun zwemvleugeltjes dragen kan er niets met ze gebeuren in dit zwembad.

Fiets nodig?

Deze fiets staat nu al bijna een half jaar, onaangeroerd, voor de deur van de sportschool.

Normaal zou een redelijke fiets als deze, die zo lang al op dezelfde plaats in Utrecht staat, allang een nieuwe 'eigenaar' hebben gehad, ware het niet dat de voorband lek is, er een redelijk slot om zit en het waarschijnlijk te ver is van het station voor de junkies.

Maar aangezien de lokale verveelde hangjeugd de fiets tot nu toe ook met rust gelaten hebben, heeft de fiets misschien wel gewoon een beschermengeltje (het feit dat hij voor een vechtsportschool staat heeft er vast niets mee te maken).

Echter een eigenaar heeft de fiets schijnbaar niet meer. Wie laat er nou een fiets (dus geen studentenbarrel), nou zo lang staan?!

Misschien moet ik maar een gerucht te verspreiden dat de eigenaresse gewond is geraakt toen ze Taekwondo (of een andere, aan Jiu-Jitsu inferieure vechtsport) op onze school kwam uitproberen. De fiets staat er nog omdat ze natuurlijk met de ambulance is opgehaald en nu hem niet meer nodig heeft omdat ze invalide is of erger.

Wat als ik er nou eens een bloemenkransje en wat knuffels erbij leg?


Edit: het 'broodje-aap' verhaal is helaas nooit echt aangeslagen, en de fiets was uiteindelijk in september ineens verdwenen. Niemand weet door wie, maar ik betwijfel of het de oorspronkelijke eigenaresse was, want het kettingslot lag er nog: opengeknipt. Ik kan alleen maar hopen dat de fiets er op vooruit gegaan is.

M'n opa is er 80 mee geworden

Als je 's ochtends vroeg moet haasten voor werk, maar je moet wel lunch meenemen en genoeg dat je daarna er ook nog op door naar krachttraining kan? Hoe los je dat op?

1. Je smeert een half brood (kontjes zijn best te eten), schaaft een berg kaas en belegt ze allemaal snel en eenvoudig.

3. Je zoekt naar wat salami of iets dergelijks om de schijn van variatie en een evenwichtig dieet op te houden, maar komt erachter dat je die gisteren al had opgemaakt.

3. Je propt alles wat past in de grootste broodtrommel in het huis en de rest eet je onderweg op de fiets op.

D'r is niets mis met een simpele boterham met kaas: m'n opa heeft z'n hele leven weinig anders gegeten en die is al over de 80.

Zonnen op je werk

Ik ben nog nooit zo bruin geweest als deze zomer. Werken als badmeester is dan misschien verschrikkelijk saai, je wordt er wel heel erg bruin van als je het een beetje slim speelt. Zeker als het weer zo goed meewerkt als deze zomer!

Wekenlang, meerdere dagen per week, van bijna ieder uur dat je werkt, een kwartier in het uitzonderlijk mooie zonnetje van deze zomer genieten, en iedereen vraagt je of je vaak onder de zonnebank zit op je werk.

Of buiten een beetje 'toezicht houden' dat de mensen zich wel gedragen tijdens het zonnen. Of de blaadjes en afval opruimen: iets waar je echt uren voor nodig hebt. En zolang de baas het niet ziet en je niet alteveel vet over je zwembroekrandje hebt, niemand die raar opkijkt als je je werkshirtje even uit doet en van het zonnetje geniet. Die katoenen polo's zweten tenslotte als de ziekte. Alleen die sandalen... dat gaf wat problemen.

Het zal weinig mensen verbazen dat mijn voeten een grote bron van vermaak waren voor mijn trainingsmaatjes.

'Door de ruit gegooid'

Het is weer eens zover! De vorige keer was het Henk die met Peter iets te fanatiek aan het sparren was, nu was het Zagar die met JW aan het klieren was. Eerlijk gezegd denk ik niet dat er iemand verbaasd opkijkt van de namen van de daders.

De vader van Tim die vanaf de andere kant toekeek, kreeg zowat een hartverzakking toen de scherven hem om de oren vlogen. Zagar kennende zal hij wel weer JW gewoon de schuld geven en zullen we dit verhaal nog maanden moeten aanhoren in de kleedkamer terwijl hij JW's handoek probeert te pikken.


Edit: Albert brult nu "WEG BIJ DE RUITEN!!!" als er ook maar iemand dreigt binnen 3 meter van de ruiten te komen met stoeien. Sommigen worden er nu ook van verdacht stiekum in de richting van de ruiten te vluchten als ze op het punt staan hun band te verliezen met 'band afpakken'.

Wie niet sterk is...

Koneginnenag in Utreg!

- Je gaat met 3 man de stad in op de fiets
- Je pleurt je fiets ergens op een berg andere barrels
- Je perst jezelf door de menigte voor je eerste waterige biertje
- Je komt erachter dat alleen een trui eigenlijk wel wat te koud is
- Je komt op het Neude een berg mensen tegen die je amper kent
- Je gaat bier halen voor al je 'vrienden' want die lusten ook wel wat
- Zij trakteren iedereen op nog meer waterige biertjes.
- Je komt nog meer mensen tegen die ook via via kent.
- Je gaat op zoek naar een mobiel toilet vernikkelend van de kou
- Dan maar te wildplassen, maar de jongen net voor je wordt bekeurd
- Je vind een niet-verstopt mobiel toilet maar met een enorme rij
- Je komt na eindelijk te hebben geplast ga je terug naar het Neude
- Je komt erachter dat je broertje en zo'n 30 man foetsie zijn.
- Je merkt dat telefoons waardeloos werken op zo'n nacht
- Je gaat je broertje zoeken en komt twee keer bijna in een gevecht
- Je pikt de oranje pruik van een van de aso's
- Je vind je broertje met aanhang eindelijk op het Janskerkhof
- De aanhang pikt je pruik in en broertje lacht je uit.
- Je drinkt nog wat bier en laat je fotograferen met die oranje pruik
- Je gaat blauwbekkend nog wat tenten en vooral toiletten af
- Je hebt geen flauw idee meer hoe je ooit bent thuis gekomen.

Overal blauwe plekken

Ik denk dat iedereen wel kan zien waar die typische blauwe plekken van komen. Dat is waarom dikke pakken zo fijn zijn. In plaats dat jij bloeduitstortingen van z'n vingers overhoudt, scheurt hij z'n nagels tenminste.

Alleen Zagar, die doet het er altijd om. Lekker altijd ook je velletje erbij pakken en het vervelende is dat het bijna onmogelijk is om bij hem terug te doen. Gelukkig voel je het alleen een beetje op het moment dat hij erin knijpt, bij het omkleden voel je er zelden meer iets van.

En als je er al iets van voelt, kun je maar beter je mond houden.

Ik had een keer, bij uitzondering, dat ik het wel voelde. Maar ik kon het dus niet zien want het zat midden op m'n triceps. Echter toen ik in de kleedkamer in de spiegel keek hoe groot het dan was, zag ik dat het maar een normale blauwe plek was.

Echter Henk zag mij raar staan doen voor de spiegel en vroeg mij wat er was. Ik antwoorde stom als ik was "Ik voelde een blauwe plek op m'n arm en wilde even kijken hoe groot die was". Nou dat heb ik geweten...

Het verhaal ging meteen dat 'ik klaagde van pijn in m'n arm, maar toen ik het liet zien bleek het maar een miniscuul blauw plekje te zijn'. Natuurlijk werd dat verhaal steeds sterker naarmate hij het vaker vertelde. En kennelijk heeft die etter van een Henk diezelfde avond nog Zagar gebeld (oh, wat zullen die een pret gehad hebben aan de telefoon!), zodat ik het hele verhaal de volgende dag ook nog eens door Zagar in een nog ergere vorm in de kleedkamer en tijdens de les te verduren kreeg!

Een gedeelte van harder worden, is gewoon leren je klep te houden wanneer iets zeer doet.

Rode sneeuw

En toen sneeuwde het ineens, en hard ook! Ik kan me niet herinneren ooit zoveel sneeuw in zo'n korte tijd gevallen zien hebben. En wat doe je dan? Juist: een sneeuwballengevecht!

Iedereen opgetrommeld die nog thuis was en niet op vakantie of bij familie elders voor oud en nieuw de volgende dag. We begonnen 's avonds laat met z'n vieren en trokken door De Meern op zoek naar andere mensen met dezelfde plannen als wij. We eindigden uren later, midden in de nacht, met zo'n 30 man weer vlak bij huis met een enorm sneeuwballengevecht.

Natuurlijk besloot Dave toen om een sneeuwbal te koppen, en had hij ineens meer dan alleen een koude neus. Zeker een gebrek aan concentratie, anders was het grootste gedeelte van de sneeuwbal wel in z'n mond terecht gekomen, Dave kennende.

Al met al een prachtige witte nacht. Alleen zo jammer dat het de volgende nacht alweer bijna weg was zodat we geen wit oud&nieuw hadden en dat bijna niemand echt het lef had om te proberen mij in te zepen.

Oliebollen

Altijd leuk als je MMS krijgt met twee mensen erop die het vast samen enorm naar hun zin hebben: m'n vader en m'n kleinste broertje. Ik was op dat moment aan het knokken op m'n werk met de enveloppenmachine from hell, wanhopig aan het werk om een mailing klaar te krijgen voordat de post opgehaald werd. Ik vermoed dat ze me even wilden plagen en me lekker maken met verse oliebollen.

Normaal ben ik altijd de klos om die dingen te bakken, maar ik moest 'helaas' werken. Ik ben ook geen oliebol: Met enveloppen vullen stink je tenminste niet nog drie dagen naar papier!

Welkom op mijn blog!

De 21e van december, 1981 is uiteraard niet het moment waarop ik begonnen ben met deze blog, het is m'n geboortedatum.

Lekker boeiend... dus waarom dan deze post?

Voor het geval je hier begonnen ben met het lezen van deze blog: deze eerste post is niet daadwerkelijk de éérste post: Ik ben namelijk pas echt begonnen met bloggen hier op het mooie moment van mijn 25e verjaardag.

Ik heb echter voor die tijd zo vaak meegemaakt van "oh, had ik maar een blog, dit had er mooi in gekund", soms zelfs kleine stukjes schrijvend voor later, dat die er nu gewoon achteraf bij wordeng geplaatst op de bijbehorende datum (handig, die digitale foto's!).

Dus niet zeuren over de chronologische volgorde: meer leesvoer!

Samengevat: alles tot 21-12-2006 zijn dus allemaal dingen die ik de moeite waard vond om te onthouden, te vertellen of te laten zien, maar pas veel later (en misschien soms met een klein beetje terugblik) heb geschreven.

Hier moet je wezen voor het echte begin. En om deze post toch nog een beetje interessant te maken: Wie ben ik op de volgende foto?


Welkom op mijn blog!