Nostalgallisch

Vandaag moest ik bij m'n opa en oma langs met m'n vader en Pepijn. Zij gaan verhuizen naar een ouderenflat en wij moesten wat grote dingen als een vrieskist en nog wat spul de trap af en naar buiten sjouwen.

Hun huis is op een kwartiertje afstand met de auto en we hebben altijd een nauwe band gehad. Het is dan nu ook een heel apart gevoel om door hun verlaten huis te lopen. Een hoop van de spullen staan er nog gewoon, maar de sfeer is compleet verdwenen. Ik kan me altijd herinneren van vroeger dat ik altijd zeer sterk gevoel van een soort 'respect' voelde als ik bij hun langsging.

Nu heb ik het gevoel alsof ik nieuwsgierig door het huis loop van complete vreemden, een heel apart 'respectloos' gevoel.

Maar genoeg herinneringen op te halen in dit huis. Het leren meubilair waar we altijd alleen op mochten zitten als we netjes zaten, de treinenkamer met een grote tafel met modeltreintjes en een enorme wirwar aan bedrading eronder, en dan dit inklapbare bed. Als je goed kijkt kun je een hele oude foto zien staan van mij en fabian op de rand van de zandbak vroeger thuis.

Als m'n broertjes en ik vroeger bij m'n opa en oma logeerden, sliepen we altijd in dit bed. Strak ingestopt in een dik wollen deken en een katoenen laken tegen het kriebelen, langzaam in slaap vallend op het gezoem van de vrieskist ernaast.

Mijn opa zou het 'nostalgallisch' noemen.

Je vraagt je soms echt af

Zijn er meer mensen die dat hebben? Dat je soms dingen tegenkomt, waarbij je echt gek wordt van hoe mensen dat nou om godsnaam kwijt kunnen zijn geraakt. Als ik op straat fiets en ik zie een klein schoentje op straat liggen, kan ik me inbeelden hoe het kindje achterop z'n schoen is kwijtgeraakt. Ook sjaals, en heel misschien jassen kan ik ook nog wel indenken. Mensen zijn nu eenmaal vergeetachtig.

En op zich is het helemaal geen bijzondere prestatie om een handschoen kwijt te raken, zelfs niet op een sportschool. Maar midden in de zomer?!

De tijd aan elkaar knopen

Wat doe je als je je verveelt, je een enkele tientallen meters touw hebt, en je baas voor de zoveelste keer heeft lopen klagen dat het peuterglijbaantje zo onveilig is? Je dood de tijd met een nieuwe hobby: Macramé

Ik voelde me net een soort spin, maar dan wel eentje die flink onder invloed was van verdovende middelen. Het hielp overigens niet dat m'n collega nog enthousiaster te keer ging dan ik, maar nog niet eens een 'paalsteek' en een 'platte knoop' uit elkaar kon houden. Ik weet eerlijk gezegd niet of we het speeltuig nu wel daadwerkelijk veiliger gemaakt hebben. Ik kan er serieus niet naar kijken zonder in m'n gedachten allemaal peutertjes zichzelf op te zien hangen, spartelend als een vlieg in een spinneweb.

Ik was dan ook verbaasd toen m'n baas me complimenteerde zo nuttig bezig te zijn geweest. Kennelijk zolang kinderen maar hun zwemvleugeltjes dragen kan er niets met ze gebeuren in dit zwembad.

Fiets nodig?

Deze fiets staat nu al bijna een half jaar, onaangeroerd, voor de deur van de sportschool.

Normaal zou een redelijke fiets als deze, die zo lang al op dezelfde plaats in Utrecht staat, allang een nieuwe 'eigenaar' hebben gehad, ware het niet dat de voorband lek is, er een redelijk slot om zit en het waarschijnlijk te ver is van het station voor de junkies.

Maar aangezien de lokale verveelde hangjeugd de fiets tot nu toe ook met rust gelaten hebben, heeft de fiets misschien wel gewoon een beschermengeltje (het feit dat hij voor een vechtsportschool staat heeft er vast niets mee te maken).

Echter een eigenaar heeft de fiets schijnbaar niet meer. Wie laat er nou een fiets (dus geen studentenbarrel), nou zo lang staan?!

Misschien moet ik maar een gerucht te verspreiden dat de eigenaresse gewond is geraakt toen ze Taekwondo (of een andere, aan Jiu-Jitsu inferieure vechtsport) op onze school kwam uitproberen. De fiets staat er nog omdat ze natuurlijk met de ambulance is opgehaald en nu hem niet meer nodig heeft omdat ze invalide is of erger.

Wat als ik er nou eens een bloemenkransje en wat knuffels erbij leg?


Edit: het 'broodje-aap' verhaal is helaas nooit echt aangeslagen, en de fiets was uiteindelijk in september ineens verdwenen. Niemand weet door wie, maar ik betwijfel of het de oorspronkelijke eigenaresse was, want het kettingslot lag er nog: opengeknipt. Ik kan alleen maar hopen dat de fiets er op vooruit gegaan is.

M'n opa is er 80 mee geworden

Als je 's ochtends vroeg moet haasten voor werk, maar je moet wel lunch meenemen en genoeg dat je daarna er ook nog op door naar krachttraining kan? Hoe los je dat op?

1. Je smeert een half brood (kontjes zijn best te eten), schaaft een berg kaas en belegt ze allemaal snel en eenvoudig.

3. Je zoekt naar wat salami of iets dergelijks om de schijn van variatie en een evenwichtig dieet op te houden, maar komt erachter dat je die gisteren al had opgemaakt.

3. Je propt alles wat past in de grootste broodtrommel in het huis en de rest eet je onderweg op de fiets op.

D'r is niets mis met een simpele boterham met kaas: m'n opa heeft z'n hele leven weinig anders gegeten en die is al over de 80.

Zonnen op je werk

Ik ben nog nooit zo bruin geweest als deze zomer. Werken als badmeester is dan misschien verschrikkelijk saai, je wordt er wel heel erg bruin van als je het een beetje slim speelt. Zeker als het weer zo goed meewerkt als deze zomer!

Wekenlang, meerdere dagen per week, van bijna ieder uur dat je werkt, een kwartier in het uitzonderlijk mooie zonnetje van deze zomer genieten, en iedereen vraagt je of je vaak onder de zonnebank zit op je werk.

Of buiten een beetje 'toezicht houden' dat de mensen zich wel gedragen tijdens het zonnen. Of de blaadjes en afval opruimen: iets waar je echt uren voor nodig hebt. En zolang de baas het niet ziet en je niet alteveel vet over je zwembroekrandje hebt, niemand die raar opkijkt als je je werkshirtje even uit doet en van het zonnetje geniet. Die katoenen polo's zweten tenslotte als de ziekte. Alleen die sandalen... dat gaf wat problemen.

Het zal weinig mensen verbazen dat mijn voeten een grote bron van vermaak waren voor mijn trainingsmaatjes.

'Door de ruit gegooid'

Het is weer eens zover! De vorige keer was het Henk die met Peter iets te fanatiek aan het sparren was, nu was het Zagar die met JW aan het klieren was. Eerlijk gezegd denk ik niet dat er iemand verbaasd opkijkt van de namen van de daders.

De vader van Tim die vanaf de andere kant toekeek, kreeg zowat een hartverzakking toen de scherven hem om de oren vlogen. Zagar kennende zal hij wel weer JW gewoon de schuld geven en zullen we dit verhaal nog maanden moeten aanhoren in de kleedkamer terwijl hij JW's handoek probeert te pikken.


Edit: Albert brult nu "WEG BIJ DE RUITEN!!!" als er ook maar iemand dreigt binnen 3 meter van de ruiten te komen met stoeien. Sommigen worden er nu ook van verdacht stiekum in de richting van de ruiten te vluchten als ze op het punt staan hun band te verliezen met 'band afpakken'.

Wie niet sterk is...

Koneginnenag in Utreg!

- Je gaat met 3 man de stad in op de fiets
- Je pleurt je fiets ergens op een berg andere barrels
- Je perst jezelf door de menigte voor je eerste waterige biertje
- Je komt erachter dat alleen een trui eigenlijk wel wat te koud is
- Je komt op het Neude een berg mensen tegen die je amper kent
- Je gaat bier halen voor al je 'vrienden' want die lusten ook wel wat
- Zij trakteren iedereen op nog meer waterige biertjes.
- Je komt nog meer mensen tegen die ook via via kent.
- Je gaat op zoek naar een mobiel toilet vernikkelend van de kou
- Dan maar te wildplassen, maar de jongen net voor je wordt bekeurd
- Je vind een niet-verstopt mobiel toilet maar met een enorme rij
- Je komt na eindelijk te hebben geplast ga je terug naar het Neude
- Je komt erachter dat je broertje en zo'n 30 man foetsie zijn.
- Je merkt dat telefoons waardeloos werken op zo'n nacht
- Je gaat je broertje zoeken en komt twee keer bijna in een gevecht
- Je pikt de oranje pruik van een van de aso's
- Je vind je broertje met aanhang eindelijk op het Janskerkhof
- De aanhang pikt je pruik in en broertje lacht je uit.
- Je drinkt nog wat bier en laat je fotograferen met die oranje pruik
- Je gaat blauwbekkend nog wat tenten en vooral toiletten af
- Je hebt geen flauw idee meer hoe je ooit bent thuis gekomen.

Overal blauwe plekken

Ik denk dat iedereen wel kan zien waar die typische blauwe plekken van komen. Dat is waarom dikke pakken zo fijn zijn. In plaats dat jij bloeduitstortingen van z'n vingers overhoudt, scheurt hij z'n nagels tenminste.

Alleen Zagar, die doet het er altijd om. Lekker altijd ook je velletje erbij pakken en het vervelende is dat het bijna onmogelijk is om bij hem terug te doen. Gelukkig voel je het alleen een beetje op het moment dat hij erin knijpt, bij het omkleden voel je er zelden meer iets van.

En als je er al iets van voelt, kun je maar beter je mond houden.

Ik had een keer, bij uitzondering, dat ik het wel voelde. Maar ik kon het dus niet zien want het zat midden op m'n triceps. Echter toen ik in de kleedkamer in de spiegel keek hoe groot het dan was, zag ik dat het maar een normale blauwe plek was.

Echter Henk zag mij raar staan doen voor de spiegel en vroeg mij wat er was. Ik antwoorde stom als ik was "Ik voelde een blauwe plek op m'n arm en wilde even kijken hoe groot die was". Nou dat heb ik geweten...

Het verhaal ging meteen dat 'ik klaagde van pijn in m'n arm, maar toen ik het liet zien bleek het maar een miniscuul blauw plekje te zijn'. Natuurlijk werd dat verhaal steeds sterker naarmate hij het vaker vertelde. En kennelijk heeft die etter van een Henk diezelfde avond nog Zagar gebeld (oh, wat zullen die een pret gehad hebben aan de telefoon!), zodat ik het hele verhaal de volgende dag ook nog eens door Zagar in een nog ergere vorm in de kleedkamer en tijdens de les te verduren kreeg!

Een gedeelte van harder worden, is gewoon leren je klep te houden wanneer iets zeer doet.

Rode sneeuw

En toen sneeuwde het ineens, en hard ook! Ik kan me niet herinneren ooit zoveel sneeuw in zo'n korte tijd gevallen zien hebben. En wat doe je dan? Juist: een sneeuwballengevecht!

Iedereen opgetrommeld die nog thuis was en niet op vakantie of bij familie elders voor oud en nieuw de volgende dag. We begonnen 's avonds laat met z'n vieren en trokken door De Meern op zoek naar andere mensen met dezelfde plannen als wij. We eindigden uren later, midden in de nacht, met zo'n 30 man weer vlak bij huis met een enorm sneeuwballengevecht.

Natuurlijk besloot Dave toen om een sneeuwbal te koppen, en had hij ineens meer dan alleen een koude neus. Zeker een gebrek aan concentratie, anders was het grootste gedeelte van de sneeuwbal wel in z'n mond terecht gekomen, Dave kennende.

Al met al een prachtige witte nacht. Alleen zo jammer dat het de volgende nacht alweer bijna weg was zodat we geen wit oud&nieuw hadden en dat bijna niemand echt het lef had om te proberen mij in te zepen.

Oliebollen

Altijd leuk als je MMS krijgt met twee mensen erop die het vast samen enorm naar hun zin hebben: m'n vader en m'n kleinste broertje. Ik was op dat moment aan het knokken op m'n werk met de enveloppenmachine from hell, wanhopig aan het werk om een mailing klaar te krijgen voordat de post opgehaald werd. Ik vermoed dat ze me even wilden plagen en me lekker maken met verse oliebollen.

Normaal ben ik altijd de klos om die dingen te bakken, maar ik moest 'helaas' werken. Ik ben ook geen oliebol: Met enveloppen vullen stink je tenminste niet nog drie dagen naar papier!

Welkom op mijn blog!

De 21e van december, 1981 is uiteraard niet het moment waarop ik begonnen ben met deze blog, het is m'n geboortedatum.

Lekker boeiend... dus waarom dan deze post?

Voor het geval je hier begonnen ben met het lezen van deze blog: deze eerste post is niet daadwerkelijk de éérste post: Ik ben namelijk pas echt begonnen met bloggen hier op het mooie moment van mijn 25e verjaardag.

Ik heb echter voor die tijd zo vaak meegemaakt van "oh, had ik maar een blog, dit had er mooi in gekund", soms zelfs kleine stukjes schrijvend voor later, dat die er nu gewoon achteraf bij wordeng geplaatst op de bijbehorende datum (handig, die digitale foto's!).

Dus niet zeuren over de chronologische volgorde: meer leesvoer!

Samengevat: alles tot 21-12-2006 zijn dus allemaal dingen die ik de moeite waard vond om te onthouden, te vertellen of te laten zien, maar pas veel later (en misschien soms met een klein beetje terugblik) heb geschreven.

Hier moet je wezen voor het echte begin. En om deze post toch nog een beetje interessant te maken: Wie ben ik op de volgende foto?


Welkom op mijn blog!