Blik op oneindig

Een week al zowat niet gesport vanwege een liesblessure en als ik pech heb kunnen dat er wel eens twee worden. Moet ik nu gewoon geduld oefenen of toch voorzichtig gaan trainen met één van de meest risicovolle blessures die je kan krijgen in de vechtsport?

M'n krachttraining is sinds januari alweer ontregelt maar blijft verstoord worden door examens in de trainingszaal, schoolwerk en blessures. Iedere keer dat ik nu krachttraining doe heb ik veel meer spierpijn erna dan een half jaar geleden. Moet ik gewoon weer keihard gaan trainen of is het een teken van overtraindheid?

Ik merkte bij MMA dat ik meer een 'lange adem' conditie moet gaan bouwen. moet ik dan nog een stuk krachttraining daarvoor opzij zetten, of ontwikkelt dat zich vanzelf wel met trainen?

Ik ben alweer een hele tijd niet meer naar Judo geweest en eerlijk gezegd kan het me niet zo heel veel schelen. Ik ben het zat om daar alleen maar te komen trainen voor anderen om ze te helpen met hun examen terwijl ze de volgende weer alles weer vergeten zijn. Zal ik wachten met weer gaan tot Manon eindelijk weer terug is? Is die zwarte band Judo mij de ergenis en tijd om al die stomme kata's te leren wel waard?

Ik heb een week vakantie gehad en die zo goed als alleen maar piekerend en nietsdoend doorgebracht. School: het grote dilemma. Ik moet er hard aan gaan trekken om het te gaan halen nog dit jaar, zeker aan de dingen die mij helemaal niet liggen: de 'zachte' kant van fysiotherapie. Is het iets wat ik kan oefenen, is het iets waar ik altijd mee problemen zal hebben of ligt het gewoon aan de onrealistische toetsing?

Ik moet meer tijd aan school besteden, echter sport minderen is geen optie. Sport is waar alles om draait. Een andere klas dan kiezen met 4 jarig traject? Of toch maar gewoon blik op oneindig en gewoon proberen toch maar wat meer orde in de chaos te scheppen? Zou dat genoeg zijn?

Wist ik maar waar de weg heen liep...

Aiki-losers

Ik probeer altijd respect te hebben voor andermans opvattingen. Echter dat wordt lastig als ze met die (onjuiste) opvattingen dan ook andere mensen misleiden. Aikido is daar een goed voorbeeld van.

Als ze hun systeem zouden uitdragen als een actievere vorm van Tai-Chi of whatever, zou ik er geen probleem mee hebben. Echter ze misleiden hun leden door ze te laten geloven dat ze daadwerkelijk zichzelf leren verdedigen.

Aikido is slechts een 'vechtsport' op papier, want 'they couldn't fight their way out of a wet paper bag'. Ze streven naar technische perfectie, eenheid, harmonie en denken daarmee op alles het antwoord te hebben als zelfverdedigings systeem. Het is een ware Martial Art (ik heb zo'n hekel aan die benaming).

Het is goed dat ze goed hebben nagedacht over wat ze doceren, het is slecht dat nadenken alles is wat ze doen en alles met hun beperkte systeem proberen op te lossen. Grondwerk, 'dirty tricks', incasseren, situatiegericht trainen, competitie elementen, conditie- en krachttraining: allemaal 'beneden' hun verheven systeem.

En ik zou me er nog wel overheen kunnen zetten als ze niet ondertussen waardevolle trainingstijd in een prachtige dojo zouden verspillen aan hun lessen waarbij het een wonder mag zijn als er ook maar één zweetdruppeltje op de mat valt.

En daar houdt het niet op ook! Elke zondag ochtend tientallen van die slappelingen die er een soort sociaal gebeuren van maken met koffie, thee, koekjes en broodjes. Dacht dat mensen hier kwamen om te trainen? Ik kan mag jullie er helaas niet uit schoppen, maar wat jullie hierheen slepen en laten liggen wordt gewoon vogelvrij verklaard hoor!

Namens mezelf en de rest van de zondagsgangers: Bedankt voor de thee en met appelflappen!

Mixed Martial Arts

Ik zit al een tijdje te denken om aan een nieuwe vechtsport te beginnen naast Jiu-Jitsu. Een 'no-nonsense' competitie gerichte vechtsport ter aanvulling van Jiu-Jitsu en zodat ik misschien ook nog wel eens een beetje kan kijken of ik mezelf in dat geweld staande kan houden.

Mixed Martial Arts, beter bekend als 'MMA', is daarvoor precies geschikt. En alweer bof ik maar dat ik in Utrecht woon, aangezien hier een hele goede school is onder Marc Duncan.

Afgelopen donderdag en vrijdag ben ik er geweest om te kijken, en het beviel me enorm. Al kon ik me op de grond nog aardig verweren tegen de anderen die beetje in mijn gewichtsklasse vielen (en dat waren er niet veel, ik ben weer eens één van de kleintjes), staand kreeg ik echt van iedereen klappen, zelfs van de meiden.

Jiu-Jitsu is meer een kwestie van hard inkomen en uitschakelen. Niet het afstand houden en openingen zoeken dat hoort bij het thaibox gedeelte van MMA. En het feit dat ik niet aan mouwen en kragen kan trekken maakt het ook een stuk moeilijker.

Maar dat betekent alleen maar dat er dus een hoop te leren valt hier en dat werkt bij mij altijd alleen maar als een enorme magneet. Een effect dat gedeeld wordt door het geld in m'n portomonnee ben ik bang, want je hebt er nogal wat voor nodig:

Gewone 14oz. bokshandschoenen, grappling bokshandschoenen, grote scheenbeschermers, handbandages, bitje, kleine scheenbeschermers, toque en een T-shirt (gelukkig gratis).

Heel wat anders dan Jiu-Jitsu waar je eigenlijk alleen een judopak nodig hebt (wat overigens voor fatsoenlijke pakken qua prijs nog aardig in de buurt komt van dit hele arsenaal).

Het zegt overigens wel wat over MMA dat praktisch alle attributen op de foto op de een of andere manier met 'bescherming' te maken hebben. Ik ga het echt fantastisch naar m'n zin hebben hier!

Full-contact Jiu-Jitsu

Hier twee video's van full-contact Jiu-Jitsu wedstrijden, gehouden in Bytom, Polen.



Heel wat beter dan de slappe hap die in Nederland georganiseerd wordt. Dit is de schuld van de Judobond Nederland met al hun regeltjes en restricties, waardoor het weinig meer te maken heeft met de kern van Jiu-Jitsu: zelfverdediging.

Jiu-Jitsu is meer dan simpelweg de som van Judo en Karate.

Dan is er natuurlijk nog wel Braziliaans Jiu-Jitsu, wat het altijd erg goed doet op full-contact wedstrijden en relatief weinig regeltjes kent. Echter door hun extreme voorliefde voor grondvechten zijn ook zij hun focus op zelfverdediging kwijtgeraakt.

Ik zit er steeds meer aan te denken om ook een meer competitie gerichte full-contact vechtsport te gaan doen om scherper en harder te worden. En stiekum ook omdat ik wel een beetje benieuwd ben waar ik een beetje sta qua niveau.

Als ik naar deze filmpjes kijk, denk ik dat ik het niet eens zo slecht zou doen.

Warmste winter ooit

De CV-ketel is stuk en dat heeft 2 vervelende consequenties:
- morgenochtend niet kunnen douchen (komt wel na het trainen)
- een moeder die zeurt over de kou maar geen extra trui aantrekt

Het mag dan technisch gezien wel winter zijn, qua temperatuur is er nog weinig van te merken. Het heeft hier misschien pas 4 nachtjes lichtjes gevroren sinds m'n verjaardag en we hebben 1 keer een soort waterig excuus voor lichte sneeuw gehad. Aan de ene kant mag ik natuurlijk niet klagen, gezien de tijd die ik per week op de fiets besteed. Maar aan de andere kant is het toch wel verontrustend als je ondertussen in de kranten en op internet wordt doodgegooid met global warming (Costa del Hollanda!).

Maar al die opwarming van de aarde neemt niet weg dat m'n moeder nu loopt te zeuren van de kou terwijl het pas naar 16 graden ofzo gezakt is in de huiskamer, sinds de CV besloot z'n winterslaap te gaan houden. Trek een trui aan koukleum!

Maar nee hoor, ik moest en zou dat straalkacheltje uit de schuur in de huiskamer zetten. Het straalkacheltje dat we altijd gebruiken voor het oliebollen bakken in de schuur voor Oud&Nieuw.

Één keer raden waar het huis nu naar stinkt...

Zondagsgangers

Het is altijd prettig om vrij te trainen op zondag. Beetje oefenen, beetje stoeien en veel lachen.

Dit is Preshant, één van de regelmatige zondagsgangers. Hij zei zaterdag z'n kop kaal te scheren. Maar kaal werd dus kennelijk kort. En kort is dus een figuurtjes kapsel geworden. Dit 'tribal kapsel' kost dus maar liefst 25 euro: de prijs van een fatsoenlijke tondeuse.

Ik zou het nog best gratis voor hem willen proberen, in het ergste geval krijgt hij hetzelfde kapsel als ik.

Middagje op het water

Wat hebben al die studenten toch altijd met roeien? Misschien omdat je als je met z'n achten in zo'n boot zit, het minder opvalt dat je eigenlijk gewoon nog een kater hebt van de vorige nacht doorzakken? En al helemaal als je stuurman bent natuurlijk: dat valt pas op als je straalbezopen in de boot zit.

Misschien geen wonder dus dat er lange tijd tevergeefs door de vele toeschouwers werd gewacht op een soort wedstrijd die maar niet van start wilde gaan. Zo'n 150 studentenroeiers die gewoon een lekker middagje op het water aan het dobberen waren terwijl ze aangemoedigd werden hierin door minstens net zoveel nieuwsgierige, ongeduldige toeschouwers.

"Biertje?"

Witte veters: nou en?!

Ja, ik heb witte veters in m'n zwarte Timberlands.
Ja, er zaten oorspronkelijk gewoon zwarte veters in.
Ja, ik had alleen witte veters in huis toen deze kapot waren.
Nee, het kan me echt geen ruk schelen wat je ervan vindt.

Vervloekte schaafwondjes

Er bestaan pijnlijke blessures en irritante blessures. Je duim kneuzen is pijnlijk, maar niet echt irritant. Schaafwondjes op je voet zijn niet echt pijnlijk, maar wel ONTZETTEND irritant!

Je krijgt ze door langs de mat te schuren met je voeten of lange nagels van onhandige tegenstanders. Meestal bloeden ze dan niet echt, maar ze liggen wel open. En ze blijven open, want je krijgt dus ook geen mooi korstje (afgezien van de sok die eraan blijft plakken). En pleisters zijn troep want daar gaat het alleen maar van ontsteken en die blijven tijdens het trainen toch niet zitten.

En ondertussen schuren en schaven ze constant wéér open... al twee weken lang. Dat worden er weer een aantal typische 'tatami' lidtekens erbij op m'n voeten.

"Leen nooit wat aan JW uit, want..."

Dit is JW met in z'n handen DVD's over bodybuilding van Zagar. Een hele gevaarlijke situatie voor JW, want als hij ook maar het kleinste foutje maakt, moet hij dat nog minstens een half jaar aanhoren in de kleedkamer. Gelukkig heeft JW een goed gevoel voor humor.

Zagar houdt van plagen, en hoe meer hij je mag, hoe erger hij wordt. Dus JW, de volgende keer dat hij met je handoek staat te 'flossen', je fiets weer foetsie is, of je ALWEER moet aanhoren over die paar losse pagina's van die tijdschriften die je toen van Zagar geleend had, moet je maar gewoon onthouden dat hij eigenlijk niet zonder je kan (en zoals altijd een gevatte opmerking terugplaatsen)!

En let vooral niet op het leedvermaak van de rest in de kleedkamer.

Depressief dipje

Ik zie mijn weg zowaar als weer een jaar geleden.
Beslissingen, toekomst, heden, constant vermeden.
Alweer een weg gekozen, bewandeld en verdwaald.
Alweer een einde onzichtbaar, een doel gefaald?

Vandaag m'n eerste tentamen gehad en het was een drama...


(de tekening is van Pepijn, en past wel bij m'n stemming)

Bij zeven een platte val

Vandaag weinig boeiends te melden behalve dat ik eigenlijk hard voor m'n tentamens moet leren. Ik kan me er echter niet echt toe zetten, dus ik denk dat ik maar eens de titel van deze blog probeer uit te leggen.

Iedereen van Jiu-Jitsu bij Albert hoef ik niets te vertellen, maar dat zullen niet de enige bezoekers zijn hier hoop ik. Tijdens de eerste fase van de warming-up worden de leerlingen namelijk altijd afgemat met 'opdrachtjes'.

De leraar roept aan het begin van de warming up meestal een reeks opdrachten af als: "Bij 'ja' schop en rol voorwaarts, bij 'nee' schop en val achterwaarts, bij 'één' lopen we de andere kant op, bij 'twee' de voorganger bij de enkels aantikken, bij 'drie' schop en val zijwaarts, bij 'vier' op handen en voeten" etc.

En dan tussen de rest van de gewone opdrachten in de warming-up in worden dan voortdurend deze dingen geroepen. En het zijn vooral dan geintjes als de volgende voorbeelde waarmee ze zich dan flink mee kunnen vermaken:

• Aan iemand die er bijna doorheen is vragen: "Gaat het één beetje, ja?" (de helft mist dan of de eerste, de tweede, of zelfs beide opdrachten).
• Snel achter elkaar roepen: "Twee! Eén! Eén! NEE! Ik riep géén één keer één, ik riep twee keer één" (iedereen de weg kwijt).
• Zachtjes een opdracht zeggen in de buurt van een paar leerlingen en dan afvragen af de rest soms te moe is of gewoon niet op te lopen letten.
• Tussen de opdrachten door, iets roepen wat nog gegeven is, zoals soms 'Ja!' en dan kijken maar welke 'eigen interpretatie' sommigen daaraan geven (hoop die daar in trappen).
• 'Eén!' roepen maar tegelijkertijd zelf 'ja' uitvoeren om te kijken hoeveel leerlingen erin stinken.
  

En dit wordt dan altijd ondersteund door uitspraken als "Oooh, want gaat dat langzaam! (Albert) en "Ik vraag maar 5% inzet!" (Zagar).

De opdrachtjes zijn wel tamelijk standaard, maar omdat het per leraar en per keer toch vaak net ietsje verschilt moet je altijd goed blijven opletten. Er is echter 1 opdracht die eigenlijk bijna altijd wel hetzelfde is en van veel mensen hun 'favoriet' is (ok, misschien niet zo heel veel mensen dan, maar van mij wel).

"Bij zeven een platte val, gezicht naar midden van de mat!"

Het idee is hetzelfde, maar ik moet wel zeggen dat als je de 'platte val' exact zo uitvoert als op dat plaatje, je het risico loopt dat je bandkleur ook maar even geroepen wordt, omdat je de kantjes eraf 'valt'. Hij moet namelijk gesprongen worden met de voeten van de grond. En daarbij is het ook wel handig dat je naar opzij kijkt als je geen platte neus wilt riskeren.

Je kunt je wel voorstellen, dat als er dus vaak genoeg 'zeven' geroepen wordt (en we hebben soms van die dagen) iedereen blauwe onderarmen heeft. Tegen mensen die daarover klagen wordt altijd gezegd dat je dit er gewoon bij hoort. Als iemand achter je op straat plotseling 'Zeven!' roept moet je eigenlijk als een automatische reactie één platte val maakt op de stenen!

"En waarom loopt nu niemand de andere kant op?! Ik zei 'één'!"

Klote computers

Voor iemand die elektrotechniek gestudeerd heeft heb ik verdraaid weinig plezier in het repareren van computers. Grappig wat een half jaar uitgebuit worden op je stage met je motivatie kan doen.

Helaas ben je altijd de pineut of je het nu leuk vind of niet. Iedereen schijnt in z'n hoofd te hebben dat je alles wel kan repareren waar eens stekker aan zit en heeft nog nooit gehoord van elektrische schema's, meetapparatuur of vervangende onderdelen.

Ik heb gelukkig iedereen het idee weten aan te praten dat ik de meest incompetente elektromonteur ben die ooit z'n diploma heeft weten te halen dus hoef ik alleen nog maar m'n klusvaardigheden af te stoffen als m'n moeder weer eens mijn hulp heeft beloofd aan iemand anders of als ik zelf iets heb. Zoals nu:

Ik had destijds een hele mooie, goed geassembleerde computer: weken van onderdelen uitkiezen en sleutelen, maar en ik zou nu echt amper meer weten waarvoor. Ok de twee beeldschermen zijn nog altijd een zegen, maar waarom ik ook alweer een modcase wilde destijds...

Maar m'n broertje heeft weer een nieuwe computer, een paar harde schijven werden niet meer gebruikt en ik had te weinig ruimte op m'n harde schijven, maar nog genoeg ruimte in m'n kast.

Nu nog mezelf motiveren dat ik ook daadwerkelijk iets ga doen en dan nog die zooi daadwerkelijk aan de praat krijgen. Beiden lastiger dan aanvankelijk gedacht. Gelukkig ben ik van de 'internet'-generatie en een leven zonder computer en internet voelt alsof je een zintuig kwijt bent en als je computer bijna niet meer loopt wegens gebrek aan schijfruimte, dan duurt het niet lang of het is gefixt.

Wel grappig detail is dat die vijf harde schijven samen netzoveel schijfruimte hebben als de externe harde schijf die ik gekocht heb voor een vijde van hun gezamelijke prijs.

Sterke buik maar zwakke maag

Ik heb zat buikspieren, maar daarachter is het minder goed in orde. Oprispingen, buikpijn: ik slik soms maagtabletten als snoepjes, hopend dat het ook maar een beetje verschil uitmaakt.

In de ochtend geen hap door je keel krijgen en 's avonds bijna iedereen onder tafel eten. De hele dag door snacken, en bij krachttraining nog merken dat je te weinig koolhydraten binnen hebt. Te vroeg voor het sporten eten en krijg ik honger, te laat en ik word misselijk.

Ik kan vreten wat ik wil en jojo toch al jaren onveranderlijk tussen de 72 en 76kg. Iemand zonder maagproblemen die met me wil ruilen?

Eindelijk weer les van Albert!

De vakantie is over! Geen goede smoezen meer om het verbranden van dat oliebollenvet verder uit te stellen. Nu moet ik zelf bekennen dat ik ook niet zoveel getraind heb als ik aanvankelijk gepland had. Door verplichtingen, liefdesperikelen, gebrek aan trainingspartners en misschien ook wel wat luiheid ben ik in twee weken maar 6 keer naar vrij trainen geweest en 2 keer naar krachttrainen.

Een persoonlijk dieptepunt!

Hulde voor Preshant, Tim en JW die nog het meest aanwezig waren bij vrij trainen. De grote afwezige was Zagar die volgens ingewijden 'een beetje ziekjes was' (wat hem niet weerhoudt om te blijven krachttrainen maar dan met hooguit een paar kilootjes minder).

Maar het voelde erg goed om weer eens ouderwets afgebeuld te worden door Albert. Hij gaat vaak veel verder dan gewoon 'warm worden'. Het duurt even tot je eraan gewend bent, maar daarna wil je ook niet meer anders.

Leren verdedigen is niet alleen techniek, het is ook fysiek: iets dat veel scholen achterwege laten.

Iedereen op Jiu-Jitsu herkent en vreest deze blik. Deze blik die heel soms zwijgende goedkeuring kan betekenen, maar meestal gevolgd door "Ja... let op, dit doe jij, ik overdrijf hoor..."

Waarna hij eerst even voordoet hoe het NIET moet ("Ik overdrijf hoor!"), gevolgd hoe het WEL moet. Meestal laat dit al het slachtoffer als een gek afkloppend, naar adem happend of in de kreukels op de mat achter. Bij de hogere banden echter, wordt dit vaak nog even opgevolgd door een onnavolgbare reeks van voorbeelden en variaties, elk nog gruwelijker dan de voorgaande (en "ja maar..." is GEEN slimme opmerking!).

"Daar wordt je hard van" maar ook heel erg nederig wanneer je je bedenkt dat hij het dan nog zachtjes doet ook. Albert is massa, kracht, snelheid en technische perfectie zoals maar weinigen ooit halen en iedereen kan alleen maar bewonderend toekijken en hopen ooit half zo goed te worden.

Na 9 maanden krachttraining

Met mijn 173cm en 74kg ben ik maar klein mannetje. Er zijn zat mensen met wie ik train die mij puur op kracht en gewicht onder de mat plakken. Als je te weinig kracht, massa en uithoudingsvermogen hebt, zal zelfs technische perfectie niet voorkomen dat je het onderspit delft.

Na 3 jaar intensief Jiu-Jitsu was ik al redelijk afgetraind, maar het blijft toch altijd behelpen als je alleen met je eigen lichaamsgewicht kan trainen. Dus toen ik de kans kreeg om echt krachttraing te doen op m'n werk en nu op school, greep ik deze ook met beide handen aan en kneep ik zo hard als ik kon.

En dit is dus het resultaat na 9 maanden krachttraining. De poses zijn niet geheel identiek maar de verschillen zijn duidelijk genoeg. Pull-ups, rows en deadlifts hebben duidelijk de symmetrie verbeterd en de achterstand die m'n rug had op de rest gelijkgetrokken.

Voor de leken: Ik train voor de kracht en blessureongevoeligeheid. Dat betekent geen bodybuilding of fitness waar je je spieren traint voor het uiterlijk, maar krachtraining waar je dus meer je doelmatige 'bewegingen' traint.

Maar ik heb nog een lange, en vooral zware weg te gaan: m'n grote voorbeeld Zagar, trekt met z'n 25 jaar krachttraining praktisch iedereen door de mat en die is maar een paar kilo zwaarder dan ik.

Gevecht tussen natuur en de mens

Ik ga hier niet helemaal uitwijden over de strijd tussen de natuur en de mens. Dat is misschien voor een andere keer, want ik weet nu al wat een oneindig stuk tekst dat zou gaan worden.

Deze foto was echter te mooi om te negeren. Mens plant struik, mens plaatst hek, struik groeit door hek, struik vernielt hek, mens kapt struik.

En als je goed kijkt zie je dat de vogels schijt hebben aan beiden.

Mijn liefdevolle herinneringen aan Kerst

Lina

Twee vreemden die op Kerstnacht samen een kerstdiner nuttigen van een gebraden kip met patat en Franse mayonaise. Tot diep in de nacht gepassioneerde discussies terwijl de onderlinge aantrekkingskracht groeide.

Helaas... ik wist al vanaf het begin dat je een vogeltje was dat alleen even nieuwsgierig neerstreek. Ik had alleen gehoopt dat je niet zo snel weer zou wegvliegen en om mij weer achter te laten.

Gevonden voorwerpen

Iedereen is altijd nieuwsgierig wat er bij de gevonden voorwerpen ligt. Toen ik nog bij het zwembad werkte was een leuk tijdsverdrijf het uitmesten van het 'troephok'. Je verbaast je altijd weer hoe mensen sommige dingen kwijt kunnen raken.

Zoals ook bij ons op de sportschool tussen alle eenzame sokken en vergeten ondergoed: deze schoenen.

Deze schoenen, die volgens mij nu al maanden bij de gevonden voorwerpen liggen.

Deze schoenen, waarover ik al verscheidene mensen gehoord heb: "als die er nog lang liggen neem ik ze zelf wel mee!".

Deze schoenen, die niet echt mooi zijn, maar nu wel mooi van mij!

En als de vorige eigenaar ze terug wil, mag hij met mij er een potje om knokken (het is niemand van Jiu-Jitsu, dus dat win ik waarschijnlijk wel).

Vakantie schoonmaak

Vandaag de laatste les voor de kerstvakantie en ik HAAT vakanties. Lekker vrij en alles, maar iedereen schijnt te denken dat je dan automatisch ook vrij moet nemen van je hobbies en dat betekent dus geen trainen!

Nu is een gesloten deur voor mij geen probleem, want ik ben mooi in het bezit van een sleutel. Dus zolang ik maar een slachtoffer kan vinden en een geschikte tijd, haal ik m'n wekelijkse uurtjes wel. Alleen waarom is altijd iedereen op vakantie, feest vieren bij familie in lutjebroek of gewoon ineens retelui?!

Tot overmaat van ramp begint m'n steun en toeverlaat voor vrij trainen de laatste tijd ook tekenen van oververmoeidheid te vertonen. Zagar: de onverwoestbare spijker met drie banen, dagelijkse krachttraining, Jiu-Jitsu en een tijdrovende familie belt steeds vaker af. Wie had dat gedacht?

Gelukkig voor als ik helemaal niemand kan vinden hebben mijn ouders me tenminste nog een broertje geschonken. Pepijn is zo blij met z'n fanatieke grotere broer... NOT!

Maar het was vandaag dus ook schoonmaakdag op de sportschool.

Het is nu zo'n half jaar geleden dat Serdal en ik alle matten in de sportschool eruit trokken en de hele boel hebben schoongemaakt. Worpen als de 'mattenklopper' worden iets te realistisch als de stofpluizen uit de naden tussen de matten vliegen. We hadden samen besloten hier iets aan te doen en dachten dat wel in 1 of 2 uurtjes gedaan te hebben.

Ik vraag serieus af of er toen in de laatste 10 jaar ooit onder de matten schoongemaakt was. Het stof zat echt muurvast aan de onderkant van de matten en we zogen er hele 'Freggels' op (Richard, bedankt voor deze benaming, ik zal nooit meer op dezelfde manier meer naar stof kijken).

ZES UUR LATER hadden we een schone mat, een vuilniszak helemaal vol met samengeperste Freggels, een gebroken trekker van het schoonkrabben van de matten en een stofstuiger met een brandluchtje (we zijn op een gegeven moment maar zonder zak gaan zuigen).

Maar dat was toen...

Nu was er door Albert en met name Reinier weldegelijk voor versterkingen gezorgd. Met z'n tienen, inclusief twee leraren, een baby en een moeder, waren we in precies 55 minuten klaar. Ergens van binnen stak dat wel een beetje. Om m'n eer te redden kan ik zeggen dat Serdal en ik de vorige keer het ergste al hadden gedaan en er was deze keer ook weinig echt van de matten te krabben aan stof.

Maar aan de andere kant: als Albert toekijkt zal niemand het wagen om te niksen, maar neemt hij het voortouw, dan vliegt men pas echt!