Vervloekte schaafwondjes

Er bestaan pijnlijke blessures en irritante blessures. Je duim kneuzen is pijnlijk, maar niet echt irritant. Schaafwondjes op je voet zijn niet echt pijnlijk, maar wel ONTZETTEND irritant!

Je krijgt ze door langs de mat te schuren met je voeten of lange nagels van onhandige tegenstanders. Meestal bloeden ze dan niet echt, maar ze liggen wel open. En ze blijven open, want je krijgt dus ook geen mooi korstje (afgezien van de sok die eraan blijft plakken). En pleisters zijn troep want daar gaat het alleen maar van ontsteken en die blijven tijdens het trainen toch niet zitten.

En ondertussen schuren en schaven ze constant wéér open... al twee weken lang. Dat worden er weer een aantal typische 'tatami' lidtekens erbij op m'n voeten.

"Leen nooit wat aan JW uit, want..."

Dit is JW met in z'n handen DVD's over bodybuilding van Zagar. Een hele gevaarlijke situatie voor JW, want als hij ook maar het kleinste foutje maakt, moet hij dat nog minstens een half jaar aanhoren in de kleedkamer. Gelukkig heeft JW een goed gevoel voor humor.

Zagar houdt van plagen, en hoe meer hij je mag, hoe erger hij wordt. Dus JW, de volgende keer dat hij met je handoek staat te 'flossen', je fiets weer foetsie is, of je ALWEER moet aanhoren over die paar losse pagina's van die tijdschriften die je toen van Zagar geleend had, moet je maar gewoon onthouden dat hij eigenlijk niet zonder je kan (en zoals altijd een gevatte opmerking terugplaatsen)!

En let vooral niet op het leedvermaak van de rest in de kleedkamer.

Depressief dipje

Ik zie mijn weg zowaar als weer een jaar geleden.
Beslissingen, toekomst, heden, constant vermeden.
Alweer een weg gekozen, bewandeld en verdwaald.
Alweer een einde onzichtbaar, een doel gefaald?

Vandaag m'n eerste tentamen gehad en het was een drama...


(de tekening is van Pepijn, en past wel bij m'n stemming)

Bij zeven een platte val

Vandaag weinig boeiends te melden behalve dat ik eigenlijk hard voor m'n tentamens moet leren. Ik kan me er echter niet echt toe zetten, dus ik denk dat ik maar eens de titel van deze blog probeer uit te leggen.

Iedereen van Jiu-Jitsu bij Albert hoef ik niets te vertellen, maar dat zullen niet de enige bezoekers zijn hier hoop ik. Tijdens de eerste fase van de warming-up worden de leerlingen namelijk altijd afgemat met 'opdrachtjes'.

De leraar roept aan het begin van de warming up meestal een reeks opdrachten af als: "Bij 'ja' schop en rol voorwaarts, bij 'nee' schop en val achterwaarts, bij 'één' lopen we de andere kant op, bij 'twee' de voorganger bij de enkels aantikken, bij 'drie' schop en val zijwaarts, bij 'vier' op handen en voeten" etc.

En dan tussen de rest van de gewone opdrachten in de warming-up in worden dan voortdurend deze dingen geroepen. En het zijn vooral dan geintjes als de volgende voorbeelde waarmee ze zich dan flink mee kunnen vermaken:

• Aan iemand die er bijna doorheen is vragen: "Gaat het één beetje, ja?" (de helft mist dan of de eerste, de tweede, of zelfs beide opdrachten).
• Snel achter elkaar roepen: "Twee! Eén! Eén! NEE! Ik riep géén één keer één, ik riep twee keer één" (iedereen de weg kwijt).
• Zachtjes een opdracht zeggen in de buurt van een paar leerlingen en dan afvragen af de rest soms te moe is of gewoon niet op te lopen letten.
• Tussen de opdrachten door, iets roepen wat nog gegeven is, zoals soms 'Ja!' en dan kijken maar welke 'eigen interpretatie' sommigen daaraan geven (hoop die daar in trappen).
• 'Eén!' roepen maar tegelijkertijd zelf 'ja' uitvoeren om te kijken hoeveel leerlingen erin stinken.
  

En dit wordt dan altijd ondersteund door uitspraken als "Oooh, want gaat dat langzaam! (Albert) en "Ik vraag maar 5% inzet!" (Zagar).

De opdrachtjes zijn wel tamelijk standaard, maar omdat het per leraar en per keer toch vaak net ietsje verschilt moet je altijd goed blijven opletten. Er is echter 1 opdracht die eigenlijk bijna altijd wel hetzelfde is en van veel mensen hun 'favoriet' is (ok, misschien niet zo heel veel mensen dan, maar van mij wel).

"Bij zeven een platte val, gezicht naar midden van de mat!"

Het idee is hetzelfde, maar ik moet wel zeggen dat als je de 'platte val' exact zo uitvoert als op dat plaatje, je het risico loopt dat je bandkleur ook maar even geroepen wordt, omdat je de kantjes eraf 'valt'. Hij moet namelijk gesprongen worden met de voeten van de grond. En daarbij is het ook wel handig dat je naar opzij kijkt als je geen platte neus wilt riskeren.

Je kunt je wel voorstellen, dat als er dus vaak genoeg 'zeven' geroepen wordt (en we hebben soms van die dagen) iedereen blauwe onderarmen heeft. Tegen mensen die daarover klagen wordt altijd gezegd dat je dit er gewoon bij hoort. Als iemand achter je op straat plotseling 'Zeven!' roept moet je eigenlijk als een automatische reactie één platte val maakt op de stenen!

"En waarom loopt nu niemand de andere kant op?! Ik zei 'één'!"

Klote computers

Voor iemand die elektrotechniek gestudeerd heeft heb ik verdraaid weinig plezier in het repareren van computers. Grappig wat een half jaar uitgebuit worden op je stage met je motivatie kan doen.

Helaas ben je altijd de pineut of je het nu leuk vind of niet. Iedereen schijnt in z'n hoofd te hebben dat je alles wel kan repareren waar eens stekker aan zit en heeft nog nooit gehoord van elektrische schema's, meetapparatuur of vervangende onderdelen.

Ik heb gelukkig iedereen het idee weten aan te praten dat ik de meest incompetente elektromonteur ben die ooit z'n diploma heeft weten te halen dus hoef ik alleen nog maar m'n klusvaardigheden af te stoffen als m'n moeder weer eens mijn hulp heeft beloofd aan iemand anders of als ik zelf iets heb. Zoals nu:

Ik had destijds een hele mooie, goed geassembleerde computer: weken van onderdelen uitkiezen en sleutelen, maar en ik zou nu echt amper meer weten waarvoor. Ok de twee beeldschermen zijn nog altijd een zegen, maar waarom ik ook alweer een modcase wilde destijds...

Maar m'n broertje heeft weer een nieuwe computer, een paar harde schijven werden niet meer gebruikt en ik had te weinig ruimte op m'n harde schijven, maar nog genoeg ruimte in m'n kast.

Nu nog mezelf motiveren dat ik ook daadwerkelijk iets ga doen en dan nog die zooi daadwerkelijk aan de praat krijgen. Beiden lastiger dan aanvankelijk gedacht. Gelukkig ben ik van de 'internet'-generatie en een leven zonder computer en internet voelt alsof je een zintuig kwijt bent en als je computer bijna niet meer loopt wegens gebrek aan schijfruimte, dan duurt het niet lang of het is gefixt.

Wel grappig detail is dat die vijf harde schijven samen netzoveel schijfruimte hebben als de externe harde schijf die ik gekocht heb voor een vijde van hun gezamelijke prijs.

Sterke buik maar zwakke maag

Ik heb zat buikspieren, maar daarachter is het minder goed in orde. Oprispingen, buikpijn: ik slik soms maagtabletten als snoepjes, hopend dat het ook maar een beetje verschil uitmaakt.

In de ochtend geen hap door je keel krijgen en 's avonds bijna iedereen onder tafel eten. De hele dag door snacken, en bij krachttraining nog merken dat je te weinig koolhydraten binnen hebt. Te vroeg voor het sporten eten en krijg ik honger, te laat en ik word misselijk.

Ik kan vreten wat ik wil en jojo toch al jaren onveranderlijk tussen de 72 en 76kg. Iemand zonder maagproblemen die met me wil ruilen?

Eindelijk weer les van Albert!

De vakantie is over! Geen goede smoezen meer om het verbranden van dat oliebollenvet verder uit te stellen. Nu moet ik zelf bekennen dat ik ook niet zoveel getraind heb als ik aanvankelijk gepland had. Door verplichtingen, liefdesperikelen, gebrek aan trainingspartners en misschien ook wel wat luiheid ben ik in twee weken maar 6 keer naar vrij trainen geweest en 2 keer naar krachttrainen.

Een persoonlijk dieptepunt!

Hulde voor Preshant, Tim en JW die nog het meest aanwezig waren bij vrij trainen. De grote afwezige was Zagar die volgens ingewijden 'een beetje ziekjes was' (wat hem niet weerhoudt om te blijven krachttrainen maar dan met hooguit een paar kilootjes minder).

Maar het voelde erg goed om weer eens ouderwets afgebeuld te worden door Albert. Hij gaat vaak veel verder dan gewoon 'warm worden'. Het duurt even tot je eraan gewend bent, maar daarna wil je ook niet meer anders.

Leren verdedigen is niet alleen techniek, het is ook fysiek: iets dat veel scholen achterwege laten.

Iedereen op Jiu-Jitsu herkent en vreest deze blik. Deze blik die heel soms zwijgende goedkeuring kan betekenen, maar meestal gevolgd door "Ja... let op, dit doe jij, ik overdrijf hoor..."

Waarna hij eerst even voordoet hoe het NIET moet ("Ik overdrijf hoor!"), gevolgd hoe het WEL moet. Meestal laat dit al het slachtoffer als een gek afkloppend, naar adem happend of in de kreukels op de mat achter. Bij de hogere banden echter, wordt dit vaak nog even opgevolgd door een onnavolgbare reeks van voorbeelden en variaties, elk nog gruwelijker dan de voorgaande (en "ja maar..." is GEEN slimme opmerking!).

"Daar wordt je hard van" maar ook heel erg nederig wanneer je je bedenkt dat hij het dan nog zachtjes doet ook. Albert is massa, kracht, snelheid en technische perfectie zoals maar weinigen ooit halen en iedereen kan alleen maar bewonderend toekijken en hopen ooit half zo goed te worden.

Na 9 maanden krachttraining

Met mijn 173cm en 74kg ben ik maar klein mannetje. Er zijn zat mensen met wie ik train die mij puur op kracht en gewicht onder de mat plakken. Als je te weinig kracht, massa en uithoudingsvermogen hebt, zal zelfs technische perfectie niet voorkomen dat je het onderspit delft.

Na 3 jaar intensief Jiu-Jitsu was ik al redelijk afgetraind, maar het blijft toch altijd behelpen als je alleen met je eigen lichaamsgewicht kan trainen. Dus toen ik de kans kreeg om echt krachttraing te doen op m'n werk en nu op school, greep ik deze ook met beide handen aan en kneep ik zo hard als ik kon.

En dit is dus het resultaat na 9 maanden krachttraining. De poses zijn niet geheel identiek maar de verschillen zijn duidelijk genoeg. Pull-ups, rows en deadlifts hebben duidelijk de symmetrie verbeterd en de achterstand die m'n rug had op de rest gelijkgetrokken.

Voor de leken: Ik train voor de kracht en blessureongevoeligeheid. Dat betekent geen bodybuilding of fitness waar je je spieren traint voor het uiterlijk, maar krachtraining waar je dus meer je doelmatige 'bewegingen' traint.

Maar ik heb nog een lange, en vooral zware weg te gaan: m'n grote voorbeeld Zagar, trekt met z'n 25 jaar krachttraining praktisch iedereen door de mat en die is maar een paar kilo zwaarder dan ik.

Gevecht tussen natuur en de mens

Ik ga hier niet helemaal uitwijden over de strijd tussen de natuur en de mens. Dat is misschien voor een andere keer, want ik weet nu al wat een oneindig stuk tekst dat zou gaan worden.

Deze foto was echter te mooi om te negeren. Mens plant struik, mens plaatst hek, struik groeit door hek, struik vernielt hek, mens kapt struik.

En als je goed kijkt zie je dat de vogels schijt hebben aan beiden.

Mijn liefdevolle herinneringen aan Kerst

Lina

Twee vreemden die op Kerstnacht samen een kerstdiner nuttigen van een gebraden kip met patat en Franse mayonaise. Tot diep in de nacht gepassioneerde discussies terwijl de onderlinge aantrekkingskracht groeide.

Helaas... ik wist al vanaf het begin dat je een vogeltje was dat alleen even nieuwsgierig neerstreek. Ik had alleen gehoopt dat je niet zo snel weer zou wegvliegen en om mij weer achter te laten.

Gevonden voorwerpen

Iedereen is altijd nieuwsgierig wat er bij de gevonden voorwerpen ligt. Toen ik nog bij het zwembad werkte was een leuk tijdsverdrijf het uitmesten van het 'troephok'. Je verbaast je altijd weer hoe mensen sommige dingen kwijt kunnen raken.

Zoals ook bij ons op de sportschool tussen alle eenzame sokken en vergeten ondergoed: deze schoenen.

Deze schoenen, die volgens mij nu al maanden bij de gevonden voorwerpen liggen.

Deze schoenen, waarover ik al verscheidene mensen gehoord heb: "als die er nog lang liggen neem ik ze zelf wel mee!".

Deze schoenen, die niet echt mooi zijn, maar nu wel mooi van mij!

En als de vorige eigenaar ze terug wil, mag hij met mij er een potje om knokken (het is niemand van Jiu-Jitsu, dus dat win ik waarschijnlijk wel).

Vakantie schoonmaak

Vandaag de laatste les voor de kerstvakantie en ik HAAT vakanties. Lekker vrij en alles, maar iedereen schijnt te denken dat je dan automatisch ook vrij moet nemen van je hobbies en dat betekent dus geen trainen!

Nu is een gesloten deur voor mij geen probleem, want ik ben mooi in het bezit van een sleutel. Dus zolang ik maar een slachtoffer kan vinden en een geschikte tijd, haal ik m'n wekelijkse uurtjes wel. Alleen waarom is altijd iedereen op vakantie, feest vieren bij familie in lutjebroek of gewoon ineens retelui?!

Tot overmaat van ramp begint m'n steun en toeverlaat voor vrij trainen de laatste tijd ook tekenen van oververmoeidheid te vertonen. Zagar: de onverwoestbare spijker met drie banen, dagelijkse krachttraining, Jiu-Jitsu en een tijdrovende familie belt steeds vaker af. Wie had dat gedacht?

Gelukkig voor als ik helemaal niemand kan vinden hebben mijn ouders me tenminste nog een broertje geschonken. Pepijn is zo blij met z'n fanatieke grotere broer... NOT!

Maar het was vandaag dus ook schoonmaakdag op de sportschool.

Het is nu zo'n half jaar geleden dat Serdal en ik alle matten in de sportschool eruit trokken en de hele boel hebben schoongemaakt. Worpen als de 'mattenklopper' worden iets te realistisch als de stofpluizen uit de naden tussen de matten vliegen. We hadden samen besloten hier iets aan te doen en dachten dat wel in 1 of 2 uurtjes gedaan te hebben.

Ik vraag serieus af of er toen in de laatste 10 jaar ooit onder de matten schoongemaakt was. Het stof zat echt muurvast aan de onderkant van de matten en we zogen er hele 'Freggels' op (Richard, bedankt voor deze benaming, ik zal nooit meer op dezelfde manier meer naar stof kijken).

ZES UUR LATER hadden we een schone mat, een vuilniszak helemaal vol met samengeperste Freggels, een gebroken trekker van het schoonkrabben van de matten en een stofstuiger met een brandluchtje (we zijn op een gegeven moment maar zonder zak gaan zuigen).

Maar dat was toen...

Nu was er door Albert en met name Reinier weldegelijk voor versterkingen gezorgd. Met z'n tienen, inclusief twee leraren, een baby en een moeder, waren we in precies 55 minuten klaar. Ergens van binnen stak dat wel een beetje. Om m'n eer te redden kan ik zeggen dat Serdal en ik de vorige keer het ergste al hadden gedaan en er was deze keer ook weinig echt van de matten te krabben aan stof.

Maar aan de andere kant: als Albert toekijkt zal niemand het wagen om te niksen, maar neemt hij het voortouw, dan vliegt men pas echt!

Twee werelden komen samen

Mijn sociale leven is eigenlijk in tweeen gesplitst. De mensen waarmee ik wekelijks, soms bijna dagelijks, mee train, staan volkomen los van m'n verdere dagelijkse sociale leven. Alleen m'n broertje Pepijn, die (verplicht) ook aan Jiu-Jitsu doet, is een uitzondering.

Afgelopen avond was daarom erg bijzonder. Het plan was (dacht ik) dat ik gewoon met m'n broertjes en een paar vrienden zou gaan poolen. Maar nu hadden m'n broertje Fabian dus mensen van Jiu-Jitsu uitgenodigd. Hij had het nummer van m'n vaste trainingsmaatje Serdal opgezocht en hem in het complot betrokken. Zijn eigenschap dat z'n Nederlands hem op de handigste momenten faalt, zal vast voor wat grappige gesprekken hebben gezorgd.

Maar het was ze dus wel gelukt! Ik was hardstikke verbaasd toen Kees van Jiu-Jitsu ineens langs kwam. Ik dacht serieus even dat hij ontzettend toevallig ook met iemand had afgesproken om te gaan poolen. Maar toen Fabian wanhopig met z'n telefoon kwam, want Serdal kon het niet vinden en begreep de uitleg steeds niet, toen ging er wel een lichtje branden bij me.

Het was fantastisch om te zien hoe gemakkelijk de twee werelden met elkaar samengingen in een hele gezellige avond met vrienden. Aan edereen die aanwezig was: Heel erg bedankt!!!

Een verjaardag om te onthouden!

De kortste dag van het jaar

Vandaag is mijn 25e verjaardag. Een mooie mijlpaal in m'n leven om een blog te beginnen. Mijn gedachten, ervaringen en vooral m’n passie: vechtsport. Dingen die ik wil onthouden en misschien anderen wel willen lezen. Als ik het hier neerzet kunnen die mensen tenminste zelf bepalen of ze het interessant vinden.

‘Age quod agis’ - doe wat je doet

Wat mij drijft is een drang om goed te zijn in de dingen die ik doe. Niet om beter te zijn dan anderen, maar om mezelf een doel te geven in het leven. Ik heb op de harde manier geleerd dat teveel ambities niet gelukkig maakt. M’n enige echt ambitie op dit moment is m’n zwarte band halen met Jiu-Jitsu, en dat zal hier wel regelmatig zijn terug te lezen.

Ik heb het voorrecht te kunnen trainen onder Albert van Mildert bij EUJJS in Utrecht. Waarschijnlijk de beste Jiu-Jitsu school van Nederland gefocused op pure zelfverdediging. Omstandigheden zijn misschien wel de meest bepalende factor als je ergens goed in wil worden en omdat de mijne erg goed zijn, verplicht ik mezelf ook alles er voor te geven.

Ik heb overigens reeds de eerste felicitaties met m’n 25e verjaardag online mogen ontvangen. Ik heb het gevoel dat dit wel eens een leuke dag kan gaan worden.

Elke dag op de fiets

Sommige mensen pakken voor het minste of het geringste de auto of de bus. Ik pak liever de fiets tenzij het echt niet anders kan. De vrijheid en de rust die een fiets je geeft is iets wat mij zelfs door regen en wind niet laat weerhouden naar school of Jiu-Jitsu te fietsen. Oh en het schijnt nog gezond te zijn ook.

Het is alleen jammer dat we wel mensen op de maan kunnen zetten, maar geen fiets die niet lek rijdt of binnen een paar jaar veranderd is in een barrel (ok het zal vast ook wel een beetje aan mezelf liggen, maar hoe technisch ik ook ben, ik HAAT sleutelen aan fietsen).

Ik zit op een gemiddelde week bijna 15 uur op de fiets, soms aan het discussieren of grappen makend met Pepijn, onderweg naar Jiu-Jitsu, maar meestal in m'n eentje met m'n gedachten. En dan zie je nog wel eens wat. Rare mensen, dikke botsingen, aparte vogels en grappige situaties om eens wat te noemen.

En soms zie je dingen zoals dit. Het was die zonsondergang echt ontzettend mistig, maar boven de weilanden waar ik langsfiets lag om de een of andere reden slechts een meter van dikke mist. Het was al behoorlijk donker geworden behalve boven in de lucht. Die was verder bijna onbewolkt behalve dan in de verte.

Prachtig nietwaar?

Moet ik soms een stok pakken?

Vandaag heeft Kees met glans z'n blauwe band examen afgelegd.

Er konden helaas geen zwarte en bruine banden aanwezig zijn vandaag dus hebben de andere banden extra lang hun best moeten doen bij de vrije aanval. Albert zegt wel dat hij pas echt geslaagd is als de hoge banden ook even hun tanden in Kees hebben kunnen zetten na de vakantie, maar ik betwijfel of dat nog veel uitmaakt na vandaag.

Een gevreesd onderdeel van het hogeband examen is de vrije aanval met de stok. Hierbij moet je je verdedigen tegen een aanvaller met een lichte stok van een meter lang en die mag je slaan waar hij wil. Vooral het bovenbeen is een geliefde plek.

Het been van Kees nu en het been van Serdal een half jaar geleden. Beiden dus na hun blauweband examens. Mijn been staat er helaas niet bij. Ik had te weing fotogenieke striemen, omdat ik meer afstand hield en meer afweerde (en daarbij een stok brak op zowel m'n hand als eentje op m'n knie).

Serdal en ik hadden echter te maken met Henk op ons examen. Dat is een leraar van bijna 2 meter lang. Dat in combinatie met een stok van een meter en een hele gemene grijns op z'n gezicht maakten het erg lastig om je effectief te verdedigen. En één keer raden aan wiens kant Albert dan altijd staat...

Een veelgestelde vraag sindsdien van Albert en Henk als Serdal weer eens teveel praatjes heeft is dan ook of ze er soms even een stok bij moeten pakken.

Nog gefeliciteerd met je welverdiende blauwe band Kees! Heb ik eindelijk weer een extra trainingsmaatje voor bruin.

Als ik een kleurtje roep

We hebben bij Jiu-Jitsu een heel leuk spelletje en het heet 'band afpakken'.

Het gaat als volgt: de leraar (met name Albert is er dol op), roept een kleur, en verwacht dan dat alle banden van die kleur afgepakt worden door de anderen en ingeleverd worden. Dit wordt lastiger naarmate je een hogere band hebt omdat je dan meestal met meer mensen moet knokken om je band te behouden of om andere banden af te pakken. Want dezelfde kleurtjes mogen elkaar wel helpen hun band te behouden.

De 'sterkste' kleuren zijn doorgaans oranje en zwart. Oranje omdat het meestal een grote groep is en ze dan ondertussen goed genoeg zijn om zich aardig te kunnen verweren. Zwart omdat ze die band niet voor niets hebben en dubbel zo hard vechten om niet door Albert gevraagd te worden of ze niet liever een bruine band terug willen hebben als ze hun zwart kwijt zijn. Die schande is uiteraard onverdraagbaar!

Maar het feit blijft: als er 4 of 5 man jouw band willen hebben is er maar weinig wat je kunt doen. Zodra ze je te pakken krijgen wordt je hardhandig naar de grond gewerkt. Je armen komen in een klem, je benen worden vastgezet, knieen duwen op buik, ribben of hoofd, je vingers worden losgetrokken van je band en als ze de kans krijgen dit alles terwijl je in een wurging zit. Je kan dan amper nog wat doen tegen de paar vrije handen die dan op hun gemak je band inpikken.

De meesten proberen iedereen te ontwijken en als ze eenmaal naar de grond gaan zich op te rollen en met beide handen hun band beet te houden. Anderen bijten zo hard van zich af dat ze amper naar de grond te werken zijn. En een paar zijn gewoon zo sterk, dat als ze eenmaal naar de grond gaan, ze gewoon met 1 hand hun band kunnen vasthouden en met de andere gewoon hun belagers laten afkloppen.

Maar als je band kan behouden door je belagers lang genoeg te ontwijken, af te slaan en verzet te bieden, dan krijgen ze alleen maar meer tijd van de leraar of wordt gewoon je kleur een paar keer achter elkaar geroepen. Iedereen verliest dit spelletje als het maar lang genoeg duurt, maar je leert er wel ontzettend goed mensen van je af houden.

Echter als bijvoorbeeld twee zwarte banden als Henk en Gerard even samen besluiten zonder al te veel poespas de oranje band van een hevig verzettende Pepijn af te pakken, kun je je voorstellen dat hij er niet heelhuids vanaf komt. Respect!

Maar oranje banden mogen niet klagen Als er hun kleur geroepen wordt is het niet zelden dan zij met zo'n meerderheid zijn dat ze gewoon in de tegenaanval gaan en dat ik dan bijvoorbeeld gewoon moet vechten om m'n blauwe band om te houden in plaats van andersom.

Alle aapjes kijken!

Zo ziet het er dus uit als je klas erachter komt dat een ex-klasgenoot een relatie met een mannelijke BN-er blijkt te hebben en er als bewijs een miniscuul fotootje op het internet schijnt te staan waar ze samen op de rode loper staan.

Ik vond het wel grappig om te horen dat hij dus dus toch homo blijkt te zijn (mannelijke balletdanser, duh!), maar de nieuwsgierigheid van m'n klasgenoten en zelfs de leraar was vele malen vermakelijker.

Home is where you find peace, not just rest

Als je buiten de normale uren om kunt vrij trainen, heb je de gelegenheid om de mat in al haar serene schoonheid te aanschouwen. Al het bloed, zweet en tranen dat gespild is op deze mat, maken het bijna een gewijde plaats.

Ieder keer weer als ik met m'n blote voeten op die mat stap krijg ik een goed gevoel van binnen. Ontspannen en tegelijkertijd gefocused, kan ik hier alles van me afzetten en doen waar ik goed in ben.

Dit is m'n 'thuis'.

Gekke autogekken

Ik begrijp echt niets van mannen die geilen op auto's. Voor mij is het gewoon een vervoersmiddel, handig voor grote afstanden of als je een hoop te vervoeren hebt, maar verder niet veel praktischer dan de fiets of het OV.

Ik heb nu 6 jaar m'n rijbewijs en het enige incident dat ik ooit gehad heb is toen ik nog maar net reed: De Chrysler Voyager van m'n ouders tegen een paaltje aangezet. Het had gesneeuwd, gedooid en was weer gaan vriezen, en ik reed dus stapvoets over een spekglad klinkerweggetje. En toen ik een bocht moest maken besloot de 2 ton zware auto dat hij geen zin meer had om te luisteren naar het stuur of de rem en ik gleed gewoon rechtdoor, als in slowmotion, recht op een gebroken bumper af.

Dik trauma uiteraard, maar m'n ouders, met name mijn moeder, vond het te gemakkelijk mij te gebruiken als een soort privechauffeur, dus ik heb me er wel overheen gereden daarna.

Een goede vriend van mij is wel enorm autogek, en op de een of andere manier zo'n goede karma dat hij ook echt de kans heeft gekregen om zich te vermaken. Rallycursus, eigen Audi TT gehad, wekenlang rondgereden in allerlei dure auto's tot en met een Porsche 911 Turbo. Naast hem zitten terwijl hij sprintjes trekt richting de 300km/uur op de snelweg was even tof alsof je in een achtbaan zat, maar dat was het dan ook wel weer voor mij!

Ik vind auto's als deze dan ook onbegrijpbaar. Op weg naar de sportschool rij ik steevast langs dit metallic-roze gepimpte bimbomobiel. Hij ligt vol met knuffels en andere troep maar de roze dobbelstenen aan de binnenspiegel ontbreken niet.

Iedere keer weer hoop ik een glimps op te vangen van de eigenaresse, tot nu toe tevergeefs. Echter als ik bedenk in wat voor buurt de auto staat zal het wel een authentieke Utregse Anita zijn.